SEI TU IL FIGLIO

Nie jest łatwo dla syna patrzeć, jak jego ojciec się niszczy. Nie jest łatwo wybaczyć, ani nienawidzić. Emanuele Galesi opowiada nam, bez retoryki, prawdziwą, dramatyczną i słodką historię. Kiedy patrzy na salę szpitalną, nad łóżkiem widzi mężczyznę pochłoniętego przez narkotyki. Czuje złość. Czuje się zmęczony, zmęczeniem bez końca. I czuje się zawstydzony, ponieważ wie, że dla innych ta wychudzona postać to tylko ćpun, bezużyteczny biedak. Ale dla niego jest inaczej, ten mężczyzna to jego ojciec. To kolejny szpital, kolejny upadek. W przeszłości ojciec zawsze znajdował siłę, by z tego wyjść, chociaż za każdym razem było to coraz trudniejsze. On, który nigdy nie unikał wysiłku, ani w pracy, dopóki udało mu się ją utrzymać, ani w górach, gdzie pewnym krokiem wyprzedzał swojego syna, gdy był dzieckiem, a potem nastolatkiem. Relacja między nimi, zbudowana z ciągłych odejmowań, z narkotykami erodującymi normalność ich więzi, aż do nieuchronnej zmiany ról. I znów to syn musi zająć się ojcem, ale tym razem jest inaczej. Tym razem, po upadku, nie będzie wzlotu. Może to być tylko koniec wszystkiego, albo może stać się okazją do przekroczenia swoich ran i znalezienia czegoś autentycznego do uratowania. Powieść, która dzięki perspektywie bohatera oferuje nowe spojrzenie na problem uzależnienia od narkotyków. Nie jest to udręka rodzica, który widzi, jak każda możliwość przyszłości dla swojego dziecka zostaje zniweczona, ale dezorientacja syna, który musi budować na gruzach pozostawionych przez ojca.